วันที่ 27 พฤศจิกายนเป็นวันครบรอบแต่งงาน 13 ปีของผมและจอยซ์ แล้วก็เป็นปีที่ 17 ที่เราเจอกัน เราไปดูคอนเสิร์ตตอนไปเที่ยวด้วยกันครั้งแรก แล้วหลังจากนั้นเราก็ไปข้างนอกด้วยกันทุกอาทิตย์ ในที่สุดเราก็แต่งงานกันเมื่อปี 2006 ถึงช้าหน่อยแต่ก็ชัวร์ ความรักของเราได้กลายเป็นความผูกพันธ์นับจากวันนั้น การใช้ชีวิตกับคนอื่นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะนิสัยและสิ่งที่สนใจของเราสองคนนั้นต่างกันมาก ภรรยาชอบดูหนังเกาหลี แต่ผมชอบดูละครไทย เขาชอบกินของหวาน แต่ผมชอบกินอาหารเผ็ดๆ ส่วนเรื่องการสอนลูกนั้น จอยซ์คิดว่าต้องเข้มงวดกับลูกๆ แต่ผมคิดว่าเป็นเพื่อนกับลูกน่าจะดีกว่า ในวันเสาร์อาทิตย์ เขาชอบนอนตื่นสาย

เฮ้ สวัสดีโซอี้ พรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดหนู หนูจะอายุ 10 ขวบแล้วนะ 10 ปีที่แล้ว หนูเข้ามาอยู่ในชีวิตของพ่อ และชีวิตของพ่อก็ได้เปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้น พ่อจำได้ว่าวันนั้นตอนตี 5 คืนก่อนหน้านั้น พ่อกับแม่ยังพูดเล่นกันอยู่เลยว่าถ้าหนูออกมาจากท้องแม่วันพรุ่งนี้ หนูก็จะได้เกิดวันเดียวกันกับพ่อเลย แล้วมันก็เป็นจริง เพราะหนูอยากให้พ่อเป็นของขวัญวันเกิดของหนู ตั้งแต่หนูเกิด ชีวิตของพ่อก็ไม่เหมือนเดิมอีก เมื่อก่อนพ่อจะต้องใช้สมาธิจดจ่อกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ แต่ตอนนี้ทำอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว เพราะว่าถ้าหนูอยากให้เล่นด้วย หรืออยากให้พ่อช่วยอะไร พ่อก็ต้องหยุดงานทุกอย่างเพื่อให้เวลากับหนู แต่จากนั้นไม่นาน

รถเมล์สาย 14 เป็นรถเมล์ที่วิ่งยาวที่สุด ผมแอบขึ้นรถเมล์สายนี้ไปคนเดียวตอนอายุ 16 ผมตัดสินใจว่าจะลาออกจากโรงเรียนตอนม.ปลาย เพื่อไปเข้าเรียน ปวช. ต่อที่สิงคโปร์ โพลีเทคนิค แต่ตอนนั้นพ่อแม่ไม่เห็นด้วยกับผม 26 ปีก่อน ทางเดียวที่จะขึ้นรถเมล์ได้คือต้องยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งมันอยู่ใกล้ๆ บ้านผม จากนั้นผมก็จะลงรถที่ป้ายโพลีเทคนิค การเดินทาง 2.5 ชั่วโมงนี้ คือจุดเริ่มต้นแรกของอาชีพผมในตอนนี้ หลังจากนั้นผมก็รู้แล้วว่า ถ้าผมอยากไปถึงโรงเรียนเร็วๆ ผมจะนั่งรถไฟใต้ดินไปลงที่สถานี Clementi

ทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวเมืองไทย ผมมักจะไปเดินเล่นที่ถนนสุขุมวิทในคืนสุดท้ายเป็นประจำ ทุกครั้งที่กลับมาเดินเล่นที่นี่ ผมเหมือนได้เดินอยู่ในถนนแห่งความทรงจำ ในปี 2002 ผมเริ่มเดินเที่ยวในกรุงเทพฯ หลังจากผมเรียนจบจากมหาวิทยาลัย ผมก็เริ่มสร้างซอฟต์แวร์ และทำธุรกิจ start-up ตอนนั้นระหว่างที่เดินเที่ยวกรุงเทพฯ ผมก็ได้ออกแบบระบบต่างๆในหัวไปพร้อมๆ กัน หลังจากนั้นผมก็กลับมาสิงคโปร์เพื่อสร้างซอฟต์แวร์ ในปี 2005 ขณะที่ผมกำลังเดินไปตามถนนสุขุมวิท ผมก็ได้ตัดสินใจว่าจะออกจากธุรกิจ start-up และเริ่มทำอาชีพที่เกี่ยวกับการศึกษา ผมก็เลยได้ทำงานเป็นครูถึง 6 ปี ผมรู้สึกมีความสุขกับอาชีพนี้มาก

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เพื่อนของผมมาเที่ยวสิงคโปร์ ทันใดนั้นผมก็ต้องคิดว่าผมจะพาเขาไปที่ไหนดี ที่ที่เขาจะได้เข้าใจวิถีชีวิตของคนสิงคโปร์ที่ไม่เหมือนกับคนไทย แต่ผมก็นึกที่เที่ยวไม่ค่อยออก เพราะผมเองก็ไม่เคยเที่ยวในประเทศของตัวเอง ดังนั้นผมก็เลยถามเขา และเขาก็ตอบเหมือนกับคนไทยทุกคนก็คือเขาอยากไปเที่ยว Merlion ผมนึกได้ว่าผมเองก็ไม่รู้ว่า Merlion อยู่ตรงไหน เพราะว่าผมไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน แต่คิดว่าไม่น่าจะยาก นอกจาก Merlion แล้ว ก็ยังมีที่เที่ยวอื่นๆ ที่น่าสนใจ แต่ผมคิดว่าไฮไลท์อยู่ที่อาหาร ผมชอบกินอาหารไทยมาก และคิดว่าน่าจะพาเขาไปลองชิมอาหารสิงคโปร์ดูบ้าง เพราะเราทั้งคู่อาจจะได้ค้นพบรสชาติใหม่ๆ ที่ต่างจากอาหารของประเทศเรา ผมนึกได้ว่าผมเองก็ไม่รู้ว่า Merlion